ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ LARISSANET

Ποια είναι για μένα η έννοια της αναπηρίας:

Η αναπηρία κατά την προσωπική μου γνώμη είναι ένας διαφορετικός τρόπος ζωής μέσα στους χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους ζωής που ζει κάθε άνθρωπος καθημερινά από την στιγμή που δραστηριοποιείται και συνδιαλέγεται μέσα στην κοινωνία μας. Είναι σίγουρο πως κανείς πολίτης με αναπηρία δεν επέλεξε να βιώσει μια μορφή αναπηρίας, ήταν επιλογή της ίδιας της φύσης και του Θεού που τον δημιούργησε, γι’ αυτό και έχω πει πολλές φορές σ’ όλους τους τόνους ότι η οποιαδήποτε έκδηλη συμπεριφορά προκατάληψης, ρατσισμού, κοινωνικού στιγματισμού από μέρους της κοινωνίας προς το ίδιο το άτομο με αναπηρία είναι εντελώς άδικη και παράλογη. Τίποτα δεν σου χαρίζεται όταν ζεις με μια αναπηρία, τα πάντα είναι ένας μικρός προσωπικός αγώνας από τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας μέχρι και τα πιο δύσκολα, γι’ αυτό και η αναπηρία όπως και κάθε άλλος τρόπος ζωής δικαιούται σεβασμού. Άλλωστε αν το σκεφτεί κάνεις λίγο πιο ώριμα θα διαπιστώσει ότι η διαφορετικότητα είναι κοινό γνώρισμα στην ζωή όλων των ανθρώπων. Με την ίδια λογική που στην κοινωνία μας υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα μαλλιών και ματιών, με διαφορετικό σχήμα προσώπου, με διαφορετικό ηχόχρωμα στην φωνή, με την ίδια ακριβώς λογική υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που βοηθούνται να περπατούν με την χρήση ενός αναπηρικού αμαξιδίου, ή μιας αναπηρικής περπατούρας, άνθρωποι που μας μιλούν με την χρήση της νοηματικής γλώσσας και άνθρωποι με απώλεια όρασης αλλά που αισθάνονται και βλέπουν με την αφή και το ένστικτο.

Πως αντιλαμβάνονται οι πολίτες της κοινωνίας μας την αναπηρία: 

Εδώ θα γίνω λίγο σκληρός και θα πω πως ακόμα και σήμερα που διανύουμε την σύγχρονη εποχή του 21^ου αιώνα η  αντίληψη των ανθρώπων απέναντι στην αναπηρία δεν είναι η πρέπουσα. Θα έλεγα ότι η Ελλάδα μοιάζει μ’ έναν σύγχρονο καιάδα αντιλήψεων απέναντι στην αναπηρία.  Δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τα στεγανά, τα στερεότυπα και τον φόβο απέναντι στην αναπηρία. Ευθύνες γι’ αυτή την κατάσταση φέρουν τόσο η ίδια η πολιτεία όσο και οι οργανώσεις των πολιτών με αναπηρία.

Από μέρους της πολιτείας υπάρχει διάχυτη η άποψη ότι ένα προσβάσιμο δομημένο και αδόμητο περιβάλλον απέναντι στην αναπηρία σημαίνει αυτόματα και μία κοινωνία εξοικειωμένη με τα ζητήματα της αναπηρίας. Αυτή η άποψη εν μέρει είναι σωστή, όμως για μένα η πρώτη ουσιαστική αποδοχή της αναπηρίας πραγματοποιείται όταν αυτή ως έννοια και ως τρόπος ζωής αποκτήσει πρόσβαση στις συνειδήσεις των πολιτών, κάτι το οποία δεν υπάρχει μέχρι σήμερα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την πόλη μας. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η Λάρισα στο ζήτημα της προσβασιμότητας είναι σε μηδενικό σημείο. Έχουν γίνει βήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν περισσότερα. Παρόλα αυτά ως πολίτης με αναπηρία αισθάνομαι ότι η συνείδηση των συμπολιτών μου βρίσκεται ακόμα πίσω από τον ήλιο. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός παράνομα παρκαρισμένου αυτοκινήτου σε θέση στάθμευσης αναπήρων ή ενός παρκαρισμένου αυτοκινήτου μπροστά σε ράμπα πρόσβασης, για να μην επεκταθώ περισσότερο σε αλλού είδους παρόμοια γεγονότα που δεν μας τιμούν καθόλου.  Αυτές οι πράξεις αποδεικνύουν ότι η συνείδησή μας σε ζητήματα σεβασμού και αλληλεγγύης για την αναπηρία θέλει ακόμα πολύ δουλειά. Αυτές οι πράξεις βέβαια δεν είναι μόνο φαινόμενο της Λάρισας, συμβαίνουν γενικότερα στην Ελλάδα, πράγμα που μας κάνει να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι στην ελληνική κοινωνία εκείνο που μας λείπει είναι η σωστή παιδεία –εκπαίδευση που θα καλλιεργήσει μια πολιτισμένη συμπεριφορά απέναντι στην αναπηρία. Εδώ ακριβώς είναι το σημείο που η πολιτεία θα πρέπει να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την καλλιέργεια αυτής της συμπεριφοράς. Στην προσπάθεια αυτή θα επαναλάβω για ακόμα μια φορά την πάγια άποψη μου ότι είναι αναγκαία η ύπαρξη στα σχολεία μαθήματος με γνωστικό αντικείμενο την αγωγή απέναντι στην αναπηρία, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο και θα αφορά τις βαθμίδες εκπαίδευσης δημοτικού και γυμνασίου τουλάχιστον.   

Ερχόμαστε τώρα στις οργανώσεις των πολιτών με αναπηρία. Είναι αλήθεια ότι το αναπηρικό κίνημα στην Ελλάδα διέρχεται μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είμαστε και τι ζητούμε τελικά από την κοινωνία: διεκδικούμε ζωή, ίσες ευκαιρίες ήθος και αξιοπρέπεια ή αρκούμαστε σε μια στείρα επιδοματική πολιτική που έχει στο κέντρο της το έτοιμο χρήμα και στην ουσία αφήνει τον πολίτη με αναπηρία στο περιθώριο. Τα χρόνια της κρίσης έχουν αποδείξει ότι για ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών με αναπηρία η επιδοματική πολιτική είναι χρήσιμη, γι’ αυτό και αυτού του είδους η πολιτική φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από τις οργανώσεις του αναπηρικού κινήματος. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι για πολλούς πολίτες με αναπηρία η επιδοματική πολιτική είναι ίσως η μόνη διέξοδος στην αξιοπρεπή διαβίωση, όμως θα πρέπει να γυρίσουμε το βλέμμα μας, λίγο δεξιότερα, εκεί οπού ανέκαθεν υπήρχαν πολίτες με αναπηρία που διεκδικούσαν δικαιώματα στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία, στην κοινωνική ένταξη, στις ίσες ευκαιρίες. Μόνο αν εμείς οι ίδιοι μάθουμε τις δυνατότητες του εαυτού μας στο 100%  και αρχίσουμε να διαμορφώνουμε μια άλλη ισχυρή  προσωπικότητα, έτσι μέσα από αυτή η κοινωνία θα αρχίσει να μαθαίνει ποιοι πραγματικά είμαστε. Για να γίνει όμως αυτό είναι αναγκαίο εκπρόσωποι της πολιτείας και του αναπηρικού κινήματος να καθίσουν από κοινού σ’ ένα τραπέζι ουσιαστικού διαλόγου μ’ ένα και μόνο θέμα συζήτησης: Χάραξη πολιτικής για την προώθηση και ανάδειξη της αναπηρίας. Πολιτεία και αναπηρικό κίνημα γίνονται συν-συγγραφείς μιας πολιτικής που σαν στόχο έχει την ανάδειξη και καλλιέργεια της προσωπικότητας του ατόμου με αναπηρία και των δυνατοτήτων του.

Άτομα με Αναπηρία: Δικαιώματα και Υποχρεώσεις.

 Κάθε πολίτης που δραστηριοποιείται σε μια κοινωνία ανάμεσα σ’ ένα σύνολο πολιτών είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Τα άτομα με αναπηρία είναι και αυτά υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τα οποία πρέπει να τους αναγνωριστούν ως θεμελιώδη για να μπορεί μέσα από αυτά να είναι πιο ομαλή η κοινωνική τους ένταξη, η ευημερία τους και η ανάπτυξη της δυναμικής τους.

Τα δικαιώματα τους εστιάζονται στα εξής ζητήματα:

·         Στο δικαίωμα μια φυσιολογικής ζωής όπου θα γίνεται σεβαστή η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους

·         Το δικαίωμα της ιατρικής φροντίδας με όσα βοηθήματα και ειδικές προσαρμογές χρειάζονται.

·         Το δικαίωμα εκπαίδευσης, τεχνικής κατάρτισης και αποκατάστασης, συμβουλευτικών υπηρεσιών, υπηρεσιών εύρεσης εργασίας, και όποιων άλλων υπηρεσιών θα τους δώσουν την δυνατότητα να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους.

·         Το δικαίωμα ενός ικανοποιητικού βιοτικού επιπέδου

·         Το δικαίωμα μιας παραγωγικής απασχόλησης και συμμετοχής σε συνδικαλιστικές οργανώσεις

·         Το δικαίωμα να λαμβάνονται υπόψην  οι ανάγκες τους σε κάθε στάδιο του οικονομικού και κοινωνικού προγραμματισμού.

·         Το δικαίωμα να ζουν με την οικογένειά τους και να συμμετέχουν σε όλες τις κοινωνικές, δημιουργικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

·         Το δικαίωμα να συμμετέχουν στο νομικό και πολιτικό σύστημα

·         Το δικαίωμα προστασίας από κάθε είδους εκμετάλλευση ή ταπεινωτική συμπεριφορά

Πρέπει εδώ να τονίσω ότι ουσιαστικά δικαιώματα για την αναπηρία αναγνωρίστηκαν πρώτη φορά με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001. Αργήσαμε πάρα πολύ σε σχέση με κάποιες άλλες χώρες της Ευρώπης. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε ήταν η πρώτη φορά που η Ελλάδα υποχρεώθηκε να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την ένταξη και ίση μεταχείριση των πολιτών με αναπηρία. Παρόλα αυτά σήμερα παρατηρείται μία έντονη «χαλάρωση» αυτού του νομικού πλαισίου. Την κύρια ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση φέρει το σαθρό πολιτικό μας σύστημα που δεν είναι ικανό να εξασφαλίσει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις εφαρμογής αυτού του ολοκληρωμένου νομικού πλαισίου. Γι’ αυτό άλλωστε και οι άνθρωποι του αναπηρικού κινήματος λέμε το εξής: «Νόμους έχουμε, έλλειμμα εφαρμογής τους υπάρχει».

       Άτομα με Αναπηρία και οικογένεια

Έχει ειπωθεί πως το να έχεις ένα παιδί δεν σε κάνει αυτομάτως και γονιό. Το να είσαι γονιός προϋποθέτει μια σειρά τάσεων, αναγκών, ευθυνών και καθηκόντων. Η γέννηση ενός παιδιού με αναπηρία τους φέρνει αντιμέτωπους με μία πρόκληση, η οποία δεν θα τους είχε παρουσιαστεί αν το παιδί τους ήτανε τέλειο. Εκεί που θα είχαν την δυνατότητα να μεγαλώσουν το παιδί τους με προσδιορισμένες προσδοκίες διαπιστώνουν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει. Πολλές φορές εμφανίζονται στους γονείς ερωτήματα όπως: «Θα μπορέσω να είμαι καλή μητέρα/πατέρας παρά τις αδυναμίες του παιδιού μου;» «Θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις ξεχωριστές ανάγκες του παιδιού μου;» «Θα μπορέσω να βγάλω πέρα τις κοινωνικές πιέσεις;»  «Θα μπορέσω να βγάλω σε πέρας το οικονομικό βάρος;» «Έχω το ψυχικό σθένος;». Πολλοί γονείς μπορεί να μην ξεπεράσουν ποτέ το στάδιο των ερωτηματικών, αφού τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν σαφή απάντηση. Η ύπαρξη ενός ατόμου με αναπηρία στην οικογένεια γεννά την ανάγκη επαναπροσδιορισμού σχέσεων μεταξύ των μελών της. Χρειάζεται οικογενειακή ανασυγκρότηση, αλλαγή συνηθειών και αξιών για έναν νέο τρόπο ζωής.

Συνήθως η τροφός του παιδιού με αναπηρία είναι η μητέρα η οποία θα υποχρεωθεί να περιορίσει πολύ τον ελεύθερο χρόνο της και την επικοινωνία της με τ’ άλλα μέλη της οικογένειας. Η οικογένεια είναι η πρώτη μικρογραφία της κοινωνίας για κάθε άνθρωπο από την στιγμή που γεννιέται. Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα με αναπηρία. Αυτό σημαίνει ότι ο γονέας φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τον χαρακτήρα που θα αναπτύξει το παιδί με αναπηρία και για την στάση που θα κρατήσει απέναντι στην αναπηρία του. Ένα οικογενειακό περιβάλλον το οποίο έχει αποδεχτεί την αναπηρία ενός μέλους της οικογένειας, δίνει στο ίδιο το άτομο θετικά ερεθίσματα. Έχει την δύναμη να του μάθει να ζει στην κοινωνία ως διαφορετικός άνθρωπος ανάμεσα στους χιλιάδες διαφορετικούς ανθρώπους. Έτσι το παιδί, πιο μετά ο έφηβος/η και αργότερα ο άνδρας/γυναίκα με αναπηρία θα έχει συνειδητοποιήσει ότι η διαφορετικότητα είναι κοινό γνώρισμα στην ζωή όλων των ανθρώπων κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα γοητευτικό. Ας σκάφτουμε για λίγο, πόσο μονότονη θα ήταν μία ζωή αν όλα και όλοι μας είχαν δημιουργηθεί στο ίδιο μοτίβο;

Αντίθετα μια οικογένεια την οποία την βασανίζουν εφ’ όρου ζωής τα ερωτήματα, οι τύψεις και οι ενοχές για το «κακό» που προκάλεσε το μόνο που θα καταφέρει είναι να δημιουργήσει έναν πολίτη με αναπηρία εσωστρεφή, με αμφιβολία σε κάθε βήμα της ζωής του, αίσθημα κατωτερότητας και ένα τεράστιο, αναπάντητο «Γιατί;» να βασανίζει το μυαλό του.

Μπορεί να φαίνεται σκληρό, αλλά για το γεγονός ότι σήμερα δεν έχουμε φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο αποδοχής της αναπηρίας ευθύνη φέρουν και  οι ίδιοι οι γονείς των ατόμων που την βιώνουν, κυρίως γιατί δεν εκτίμησαν σωστά την κατάσταση, και δεν μπόρεσαν να δουν πέρα από τα δεδομένα.

Αναπηρία και εκπαίδευση

Σίγουρα η αγωγή και εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα δεν είναι εκείνη που θα έπρεπε. Δεν έχουν επιλυθεί όλα τα προβλήματα αυτού του πολύπτυχου τομέα, ούτε υπάρχουν ακόμα οι απαιτούμενες νομοθετικές ρυθμίσεις που βαθμιαία εφαρμοζόμενες θα φέρουν την βελτίωση και επέκταση των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών στα πλαίσια του εκπαιδευτικού μας συστήματος, των αρχών της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης της ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας

Πρέπει να γίνει σαφές ότι ο τρόπος που το άτομο με αναπηρία αντιλαμβάνεται την αναπηρία του εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από το επίπεδο εκπαίδευσής του. Η απόκτηση παραδείγματος χάρη ενός πτυχίου ανώτατης εκπαίδευσης  από ένα άτομο με αναπηρία δίνει στον ίδιο του τον εαυτό άλλη δυναμική και ταυτότητα, την οποία αν εκμεταλλευτεί σωστά θα καθορίσει ο ίδιος τον εαυτό του και όχι η αναπηρία του. Μοιραία θα έχει βγει ήδη από το σκοτάδι της άγνοιας και του φόβου.

Το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους με «αρτιμέλεια» και τους ανθρώπους με αναπηρία οφείλεται στην έλλειψη πληροφόρησης η οποία δημιουργεί τον φόβο τις προκαταλήψεις, τις αρνητικές στάσεις και διαθέσεις με συνέπεια την διάκριση, την περιθωριοποίηση και τον στιγματισμό.

Όπως κάθε άνθρωπος έτσι και τα άτομα με αναπηρία προσπαθούν να αποκτήσουν ικανότητες οι οποίες να τους επιτρέπουν να προσαρμοστούν και να επιβιώσουν στο χώρο που ζουν. Κατά συνέπεια η ποιότητα και η ποικιλία των ερεθισμάτων που δέχονται από τον περίγυρό τους είναι αποφασιστικής σημασίας για την ποιότητα και την έκταση ανάπτυξης των ικανοτήτων τους.

Αναπηρία και προσβασιμότητα

Η προσβασιμότητα έχει ταυτιστεί με την αναπηρία, αυτή η άποψη κατά μία έννοια είναι αληθή γιατί είναι το κλειδί για την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών με αναπηρία όμως δεν ισχύει απόλυτα. Η προσβασιμότητα μας αφορά όλους. Καθένας μπορεί να συναντήσει την αναπηρία σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής του, δεδομένου ότι μπορεί να προκύψει υπό γενετήσια και υπό επίκτητη μορφή. Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι ο άνθρωπος περνά από διάφορες φάσεις στην ζωή του κατά τις οποίες έχει ανάγκη υποδομών πρόσβασης. Π.Χ.: Μια γυναίκα κυρίως στο στάδιο προχωρημένης εγκυμοσύνης και ένας άνθρωπος στη τρίτη ηλικία θα είχαν σίγουρα μια πολύ πιο άνετη ζωή σ’ ένα άρτια δομημένο περιβάλλον.

Η προσβασιμότητα αφορά όλους του τομείς της καθημερινής ζωής. Είναι μία αλυσίδα δομών υπηρεσιών σε όλους του τομείς π.χ κατοικία, εμπόριο συναλλαγή, εκπαίδευση, αναψυχή, μεταφορές, τεχνολογία κ.τ.λ.π. Βρίσκει εφαρμογή στον αστικό εξοπλισμό, στις μεταφορές, στην κατοικία, στην κοινωνία της πληροφορίας, στο διαδίκτυο. Θα μπορούσα να αναλύσω τι ακριβώς χρειάζεται ο καθένας από αυτούς τους τομείς για να θεωρηθεί πλήρως προσβάσιμος αλλά δεν θα το κάνω γιατί είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι τα προβλήματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρία είναι τα πιο λαοπρόβλητα και χιλιοειπωμένα. Οι αρμόδιοι ξέρουν πολύ καλά πλέον τι πρέπει να κάνουν, το γιατί δεν το κάνουν συνδέεται με το έλλειμμα εφαρμογής νόμων επιτακτικού χαρακτήρα που είπα στην αρχή

Άτομα με Αναπηρία-εργασία και οικονομική κρίση

Θεμελιώδες ζήτημα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρία είναι η εξάλειψη των διακρίσεων. Κρίσιμη για την ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην αγορά εργασίας θεωρείται η στάση των εργοδοτών στην οποία πολλές φορές εμπεριέχονται προκαταλήψεις και στερεότυπα. Κατά συνέπεια δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης εργοδοτών και φορέων θεωρούνται απαραίτητες για να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στον σχεδιασμό μιας πολιτικής προώθησης των ζητημάτων εργασίας των πολιτών με αναπηρία.

Στην Ελλάδα τα εργασιακά δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία έχουν ως έδρα τους τον ΟΑΕΔ, κυρίως μέσα από δύο δρόμους, ο ένας είναι αυτός του Ν.2643/1998 ο οποίος προβλέπει την δυνατότητα πρόσληψης ατόμων με αναπηρία στους φορείς του δημοσίου τομέα και οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ. Πρόκειται για έναν νόμο με  πάρα πολλά προβλήματα που πριν ακόμα από την εποχή της κρίσης υπολειτουργούσε και σήμερα εντός κρίσης έχει γίνει ένας νόμος βιτρίνα., αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι προκήρυξη θέσεων εργασίας μέσω αυτού του νόμου έχουν να γίνουν από το 2008, επιπλέον είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι ακόμα και προκήρυξη του συγκεκριμένου νόμου να υπάρξει κάποια στιγμή, το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την πρόσληψη και τοποθέτηση των επιτυχόντων είναι απροσδιόριστο, έτσι οι πολίτες γίνονται ένα παθητικό εργατικό δυναμικό που περιμένουν από το ελληνικό κράτος να θυμηθεί να τους προσλάβει.

Ο δεύτερος δρόμος είναι μέσω του προγράμματος νέων θέσεων εργασίας για άτομα με αναπηρία και άλλες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες διάρκειας τεσσάρων ετών, το οποίο όμως λόγω της κρίσης και των στερεοτύπων που υπάρχουν δεν προτιμάτε από τις επιχειρήσεις. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς ότι τα εργασιακά δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στηρίζονται επάνω σ’ ένα ετοιμόρροπο νομικό πλαίσιο όχι μόνο τώρα την εποχή της κρίσης αλλά και πριν από αυτή. Κρίνεται λοιπόν κατά την προσωπική μου γνώμη απαραίτητη η αναθεώρηση των εργασιακών δυνατοτήτων των πολιτών με αναπηρία, και η δημιουργία ενός ισχυρού νομικού πλαισίου που θα προστατεύει τα εργασιακά τους δικαιώματα μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα και με ποινικές κυρώσεις σε περίπτωση μη τήρησης τους.

Η οικονομική κρίση λοιπόν που ξεκίνησε να βιώνει η χώρα μας κυρίως από το 2010 και μετά για τους πολίτες με αναπηρία είναι ένα μόνιμο βίωμα. Πολίτες σε μόνιμη κρίση, σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγει κανείς αν σκεφτεί ότι ανέκαθεν οι πολίτες με αναπηρία ήταν ένα σύνολο ανθρώπων σε καθεστώς κοινωνικού κινδύνου απέναντι σε μία ουσιαστικά αδιάφορη κοινωνία. Η σημερινή κρίση όξυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Είναι σίγουρο πλέον ότι αρκετοί πολίτες με αναπηρία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, και αυτό γιατί εκείνοι που αποφάσισαν να πάρουμε ως χώρα τον δρόμο των θυσιών, δεν φρόντισαν να πάρουν εξ’ αρχής μέτρα προστασίας των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Είναι πιθανόν μάλιστα η οικονομική κρίση να αύξησε το ποσοστό των Ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα, γιατί κατά έναν περίεργο τρόπο έχουμε ως άνθρωποι  συναρτήσει την ψυχολογική και σωματική μας υγεία με την οικονομική ευμάρεια.

Ευχαριστώ τον φίλο:

Λευτέρη Παπαστεργίου

Share on Google Plus

About ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.